« Önceki |
birlikte duruyoruz uçurumun kenarında
birlikte dönüyor başımız
uzak iklimlere yağan yağmurlardandır ıslanmamız
yakınımızda duran gerçek
kendi uzaklığımız
su temizse kendini temizler önce
kirliyse önce kendini kirletir
taş suya düşünce
kendi halkalarıyla buluşur kendinde
içine düştüğümüz tuzak
önceden yazılan öykümüz
seçemediğimiz öyküdür yaşamak...
bundandır küskünlüğümüz
BASKIN KARA
rüzgâr hediye edilebilseydi eğer
sana rüzgâr hediye etmek
isterdim. sarı yapraklı bir ormanda
iki geyik havaya sıçrayıp
öpüşüyor. boynuzları birbirine
dolanmış. açamıyorlar. sarı yapraklı
bir ormanda. Ata Nur kahve falında
görüyor bunları.
gizem bir geyik başı gibi
uzanıyor aramızda. boynuzlarında
senin karmaşan ve sana ait
bilmediğim ve bilmek istemediğim
onca şey. buna benzer çözemediğim
birçok şey ormanda sarı yapraklar
birer ikişer düşmeye başladığı
zaman saçlarının arasından.
sarı bir yaprak fosili boynunun
tam kenarında.
...
iki geyik ormanın kuytularında
birbirine sarılmış yatıyor.
boynuzları birbirine geçmiş...
...
kırmızı bir yunusun
havada sıçraması olurdu senin
gülüşün ama gülmüyorsun.
beni boğmak mı istiyorsun?
benim zaten boğulduğumu
fark etmiyor musun?
...
geyiğin boynunda kırmızı bir leke var.
melankolimin tozu alındığı zaman
kanayan bir yürek çıkacak ortaya.
iki geyiğin birbirine geçtiği
yerde orman ışığı kırılıyor.
kalbin ilmini yap diyor bir ses.
aortanın kırmızılığı gibi geyiğin
boynunda bir kırmızı leke...
...
kırmızı bir mermerde geyik silueti;
geyiğin boynunu tuttuğum zaman
elimde kalan pas lekesi ya da
böyle birşey seni anlamaya
çalışmak. beni sevdiğin zaman
yeşil kadife tüylü bir geyik
ormanda su içiyor. ya da yeşil
kadife tüylü bir su akıyor
boynuzlarımızın arasından.
...
bana gelince
ben mutluyum sensiz
neden bilmiyorum ama öyle işte.
bedenim tanımıyor aorta /amor’u.
daha korkunç şeyler bildim çünkü
delilik gibi...
deliliğin ülkesinde bilekler kesilmez.
saatlerden geyik kanı akmaz.
deliliğin ülkesinde hiçbir şey olmaz.
saatler geçmek bilmez.
bütün saatler pırlanta kesiği
bilekler gibidir geyikler metafizik
bir acıyla inlerken.
bir inşaaat işçisinin güneşte
bayılışı gibidir, spleen,
aorta / amaor’la saatlere inerken.
bir balığın kesik boynu gibidir
spleen
dünya tatsızlığı kristalleşirken
kimyasal bir çözeltide.
hiç bir şeyi çözemezsin...
bileklerini de kesemezsin
anti-maddeye kaçmak istersin sadece
uyuşturucular kanını dondururken
plazma saatlerde.
bazen ama bir insanla bir şey olur
kısa süren bir şey
iki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi
bazı insanlarla
yıllarca görüşsen de
bir şey olmaz.
...
seninle biz hiç kavga etmeyelim
çünkü geyikler kavga ettiğinde
boynuzları birbirine dolanır ve
ölürlermiş.
gece saat 3:30. senin için birşeyler
yazmak istiyorum ama gözlerinin
karşılaştığın insanlara nasıl sevgiyle
baktığından başka birşey gelmiyor
aklıma.içimdeyken bana bakışın
bir de. kumru değiliz biz
geyiklerin sonu da çok acıklı
ne kalıyor geriye?
...
gece 10’a doğru aradın. birkaç gün
sonra dolunay olacağını, rakı içeceğini
ve denize deniz kızları için
biraz rakı dökeceğini söyledin.
kıskandırmanın daha zarif bir
yöntemi olamazdı ama beni daha
fazla kıskandırma olur mu?
dayanamam ben buna.
taş kesilir boynuzlarım.
içimdeki kuş ölür
doğuya bakan yüzünle bak bana
ve kalbimin bir porselen gibi olduğunu
hiç unutma. çocuk gibi olduğumu
söylemiştin zaten.çocuk gibi yazdığımı
biliyorum bu kitapta
kırmızı mürekkeple boyanmış bir
çocuk başı uyuyor kalbimde.
fosforlu gözleri açıklanamayan
şeylerin merkezi gibi. tıpkı bunun
gibi açıklanamayan şeylerin merkezi
olsun isterdim bu kitap; hiç
kumru olamamış bir çocuk izini
bırakırken onun üstünde; ararken
bir kumru oluş halini...
bir ilişki bitince ne olur?
bir ilişki bitince ne olur?
bir kumru sormaz bunu
ama ben bunu soruyorum kendime sürekli
ve mütemadiyen bu kitapta
ararken bir kumru oluş halini.
...
(Lale Müldür, Saatler / Geyikler, YKY, 2001)
"Bir balığın kesik boynu gibidir spleen"
Yıllar önce bir dostumun evinde büyülenerek okuduğum, ondan istemeye / (ç)al- maya utandığım bir kitaptı "Saatler / Geyikler". Sonra araya ne girdi ve ne olduysa satın almayı unutmuşum. Bugünlerde aklıma düştü gene o nefis dizeler. Bir kriz geçirir gibi aradım durdum bütün kitapçılarda. Baskısı tükenen bir kitap... Derken mutlu son!.. Kimi dizelerini yazmak istedim şimdi, benim için sıkıntı dolu ve asla unutulmayacak bir günün tarihini düşerek!.. (6 Şubat 2008)
(BuRaK)
Bütün yorgun güllere
Üşenmeyip topluyorum ortalığı.
Öyle köşe bucak değil.
Ne heves, ne düş kırıklığı:
Geceden bırakıp yattıklarım.
Sabahla buluyorum kendimi.
Düşler öğlene dek gitmiyor.
Yanındayım. Mutluyum. Yalnızım.
Susman yoruyor beni. Konuşman
çamaşır serili bir bahçe,
yazın toplanmadan bırakılmış
bir halı gibi nemli
ve ağır.
"Herşeye varım" diye
bağırmak geçiyor içimden.
Oysa bağırsam,
yorgun güllerin solmaya
yüz tuttuğu bu gecede,
her heves bir düş kırıklığı.
Kaan Özbayrak
ramazan davulu değil duyduğun
kalbini sahura kaldırıyor kalbim, dinle
bütün gün hamfendi beyefendi yiyeceksin
benim de öksüz kalacak lülelerim alnımda
yorgunsan ben seni doğurayım bu gece
büyütüp kaç yaşına getireyim
portakalı soydum yaşına mı
içinde bir yokuş var da, o durmadan koşuyor
ah, hâlâ koşuyor yaşına mı, söyle
teras bizi bekliyor, düşman uyanmasın
arama terliklerin elimde
seni herkes sever derdin sen
seni herkes sever derdim ben
herkes değilmiş harflerin en lülesi
yalnızca sen ve ben
yarama sen dokun acımaz
bırak rüzgâr okusun kitapları
korkmuyorum yanımdasın
istersen uçuruma kur salıncağı
köpekler uyuyuncaya kadar gülerdik terasta
bu gülmek ağlamak getirir derdin sen
kat kat açardık kalbimizi ortaya
öpiim de geçsin öpiim de geçsin
bu ağlamak gülmek getirir derdim ben
hadi yine deneyelim ayakta işemeyi
"Yara Falı", Z. Uzunbay
teşekkür ederim baba, kırılgan bir yaz
tozlu urbalar, gri bulutlar bıraktın bana
taş duvarlar bıraktın, birkaç metre telörgü
gözaltları kırışmış mor bir kelebek
bıraktın.uçmak adına.
teşekkür ederim baba
kapıları zorluyor karanlık bir gelecek
taşlar yakıştırıyor başımıza çürük hurma dalından
suçlu bir peygamber çiçeği gibi uzatıyor boynunu
rengini kaybeden gece
teşekkür ederim baba, sevişirken bile
bir ilkokul sessizliği yerleşiyor tenime
çok kapalı adamlar, inan ki korkuyorum
giriyorlar duvardaki yaşlanmış che
posterinden içeriye
sanki anlamsız bir savaşın
tarihini şaşırmışım gibi
tek ayak üstünde duruyorum caddede
kulağımı çekiyor sanki bir kaybolmuşluk duygusu
bakıyorum ormanlar kuruyor, gülüşler çürüyor
saçlarım dökülüyor aşklarımın üstüne
yenildim. korkmuyorum bunu söylerken
korkmak eski bir yalanı yeniden yeşertmektir
hayatın uçuruma en yakın kıyısında
diğer kadınlar bilir: aşk uslanmamaktır bir bakıma
hayat da
teşekkür ederim baba
burada sabah akşam donmuş bir denizi taşlıyoruz taşladıkça taşıyor deniz çocuklar oyunda hile yapan arkadaşlarına ceza olarak bir parça bu denizden veriyorlar akasyalar ve barbunlar bir arada… ortaçağ anlatıları satıyor uzun yol şoförleri mola yerlerinde... durup ay'a bakıyor kediler ve köpekler dolunay akşamları… mardinli bir gece istiyor aşıklar haftaiçleri ve haftasonları italyan rönesansı hakkında konuşuyorlar mahalle bakkalı yaşlı adam boyuna bir ağacı yontuyor biz anlıyoruz ki aşk soyunan bir şehirdir susuyoruz ve balkanlar ve ötelerinde yazılmış bir şiiri söylüyoruz ege ağzıyla… kadınlar geçen kıştan, kardan sözediyor şiirin sonunda biz anlıyoruz ki erimek eski bir şiirin son dizesidir atları içeri çekiyorum ve üstünü onlarla örtüyorum şimdi daha serin terliyorsun bu iyi bir mevsim gibi geliyor sana ben dolu vurmuş bir tarlada üstüm başım ay bir filmde oynuyorum...seninle tanışmamışız daha!.. ( kalçalarını istiyorum denizi geçmek için....) (Doğan Ergül, Aşkın ve Suların Öğleni, Babil Yayınları, 2005) Kadıköy’deki ortak dostlarımız aracılığıyla kanserle savaştığını duyduğumuz, genç şair Doğan Ergül’ü kaybetmenin derin üzüntüsündeyiz. Acısı, acımızı katladı. Yazacak çok şiiri, yapacak çok işi vardı daha... Şiir içinde yatsın!...
Öptü beni bunlar kainat kadar gerçek dudaklardır, dedi
Bu ıtır, senin icadın değil, saçlarımdan uçan bahardır, dedi
İster gökyüzünde seyret ister gözlerimde
Körler onları görmese bile yıldızlar vardır, dedi
Tam da şiirin artık bittiğini, hayatımızdan çıkıp gittiğini düşündüğümüz bu sıkıcı günlerde geldi Şeref’in şiirleri. Yitik Ülke Yayınları’ndan çıkan Mecnûn Dalı’nı çok sevdik. Elimizden düşüremedik. Bıkalım yetsin artık dedik ama ısrarla okumaya devam ettik. Kitaptaki her şiir birbirinden güzel. Şiirden anlayan tüm dostlara şiddetle tavsiye edilir.
***
Doğuran
Sen nereye gidersen oraya gideriz
zulmün mor kapılarından geçerek
aşkın ve yorgunluğun altın
kadehlerden içildiği ateşin kalbine
sıkarak yumruğumu bembeyaz
ormanlar içinde, düşünerek asfaltı
tuğla taşıyan kamyonlardan düşerek
gideriz… orada bir gök
eskimiş de olsa bulur bizi
köpeklerini öldürmeyen gümüş bir tanrı
buluruz belki
tırnaklarını nazla yiyen ayrılıklar
sen nereyi gösterirsen oraya
atlarla, trenlerle, rüyâlarla gideriz
türkülerin emzirdiği yaralı kadınlara
incir ağaçlarını ve dul sözcükleri görmeye
yeter ki yer göster
ben ter kan içinde ordayım, boynumda
yanlış evlerde büyüyen saçları çocukların
ben bir kadın olsaydım terlik satardım
güneşin alnında su içerdim durmadan
geçerdim bakılacak yerlerden
içimde titreyen uçurumları sızlatarak
doğurmak isterdim seni
geceyi doğuran sokaklı bir fener gibi
Şeref Bilsel
Uyuyamayacaksın
Memleketinin hali
Seni seslerle uyandıracak
Oturup yazacaksın
Çünkü sen artık o eski sen değilsin
Sen şimdi ıssız bir telgrafhane gibisin,
Durmadan sesler alacak
Sesler vereceksin
Uyuyamayacaksın
Düzelmeden memleketinin hali
Düzelmeden dünyanın hali
Gözüne uyku girmez ki
Uyumayacaksın
Bir sis çanı gibi gecenin içinde
Ta gün ışıyıncaya kadar
Vakur, metin, sade
Çalacaksın.
M.C. ANDAY, 1952
"unutmadım aramızdaki beceriksiz dili / dünya yordu bizi / benim de söyleyemediklerim var / hiç söyleyemeyeceğim onları belki de / uzun bir yolu geliyoruz seninle, / yolu, geldikçe anlıyorum ki, biz, / bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile.” (Birhan Keskin)
"unutma içi insanın derdidir / herkes son cehennemde artık kendidir" (Hüseyin Alemdar)
“her adımda yepyeni bir uçurum / keşke düşsem diyorum tam kurtulurken / tam ölürken ter içinde uyandırılıyorum / minik bir serçe yavrusunun tırnakları / onarıyor uykulu bakışlarımı” (Altay Öktem)
“şimdi dünyada gece / şimdi aşk köpeklik vesaire / şimdi deniz diplerindeki / mağaralarda / che guevara / şimdi sakallarım çılgınca uzamakta” (Onur Behramoğlu)
“çeksem tetiği, kimseler ölmez. Kuşatır eşyanın yılgınlığı; / siyah! Gitgide uzaklaşan kent rüyasıyım. Kendine saplanan / ok olurum, yok olurum; ölemem!” (Turgay Kantürk)
“sana bakarken yaşlandım / susayım, kesilmiş bir damar anlatsın“ (M.Mahzun Doğan)
“gözümüzü açtık ölümü gördük biz geldik herkes ağlıyordu” (Onur Behramoğlu)
“sesimi bilerek kattığım sen / gelsin kırk şair çıkarsın benden.” (Şeref Bilsel)
“ben hep aynı kızı sevdim / kaburga kemiklerimdedir derin izi / öyle bir aynadır ki yüzlerimiz / hiç kimse göremez kendini” (Hüseyin Atlansoy)
"adına cinayetler işledim, saklamıyorum / itinayla dörde böldüm hayatı / herkese kanlı bir parça düştü, herkese tufan / sıyrılıp gittin çıkardığın yangından" (Altay Öktem)
“susma! sustukça gülmeye devam edecek dünya” (Onur Behramoğlu)
“yağmur yağıyor hüngür hüngür / kendi üzerime yağıyorum” (Yeşim Ağaoğlu)
"İçimden hep bir tren kalkıyor, raydan çıkmış bir vagon çığlığıdır şair" (Engin Turgut)
“şiirin şirke düşen gamzesinden usandım / tutup bir avlu edindim kendime yerebakan / boğulmuş ağaçları göğe doğru yükselten bir çığlıkla / yükseldim mi düştüm mü / buradan anlaşılmıyor dünya / tutmayıp bir yoksunluk edindim ellerime / dedim gözün verdiği sadakadır gözyaşı (Şeref Bilsel)
"serin bir rüyanın hatırınadır / çektiğim dünya ağrısı" (Birhan Keskin)
“paylaşacağız er-geç hatıra ve haritayı: ayrılacak yolumuz / bu şehir gibi ikiye bölüneceğiz, bu şehir gibi iki yakamız da / gelmeyecek birbirine; yalnızca intiharlar için kullanacağız / geçmek için köprüleri, bu ölümden bir başka ölüme sıçrayacağız” (Cenk Koyuncu)
